وقف میراث جاویدان

به آسمان مي ‏نگرم. كسي از آن سوي زمين، صدايم مي‏كند. پنجره را مي ‏گشايم. ابرها، آسمان را پوشانده ‏اند؛ و شمعداني‏ ها «و خدايي كه در اين نزديكي است» و مرگ، كه در يك قدمي است. كاشكي نخلستاني بود و چاهي براي آهي! يا دست كم، چشم ه‏اي زلال؛ همچون چشمه ‏اي كه مولا علي عليه ‏السلام، تمامت آن را براي زائران خانه دوست و در راه ماندگان حج، به يادگار نهاد.1 يادبود مولا، هديه خدا و زلال بقا.
به دست‏ هايم مي‏ نگرم؛ بايد زودتر با آنها چيزي ذخيره سازم.2 بايد بشتابم. هميشه يك فرصت ديگر براي ماندن نيست.

1. ر.ك: تهذيب الاحكام، ج 9، ص 148: چون پيامبر خدا صلى‏ الله ‏عليه‏ و‏ آله غنيمت‏ها را تقسيم كرد، قطعه زمينى به على عليه‏ا لسلام رسيد. حضرتش در آن، چشمه‏اى حفر كرد و به آب رسيد... سپس فرمود: اين صدقه وقف است، كه آن را از ملك خود جدا كردم و به حاجيان خانه خدا و در راه ماندگان حج، اختصاص دادم. نه فروختنى است، نه بخشيدنى و نه ارث بردنى.
2. امام على عليه‏السلام فرمود: صدقه و وقف، ذخيره‏اند؛ آن‏ها را براى روز خودشان قيامت وانهيد. ر.ك: دعائم الاسلام، ج 2، ص 340.